006. Podróż do Detroit, pani Kapitan

Każda pobudka wymagała ode mnie niewyobrażalnego wysiłku. Przez trzydzieści sześć dni nie wyszłam z mieszkania, poziom mojego apetytu obniżył się do zera, a podkrążone doły pod oczami miały już kolor starej śliwki. Wyglądałam marnie, może nawet i gorzej Gdyby ktoś znalazł mnie śpiącą na ulicy, mógłby pomyśleć, że jestem martwa. W pewnym sensie tak się czułam, jakbym była martwa w środku. Mary przestała starać się wyciągać mnie z łóżka, bo wiedziała, że i tak na nic się to zda. Z psychologiem rozmawiałam raz, przez szparę w uchylonych drzwiach. Widziałam, że się starał, jednak ja nie byłam zbytnio skora do współpracy. Zadawałam sobie mnóstwo pytań. Najczęściej napływały one w nocy, gdy już prawie wyłączyłam swój mózg i ułożyłam się do snu. Jednym z nich, na które nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi, brzmiało: "Dlaczego zaatakował moją rodzinę, osoby, na których mi zależało, a nie zabił po prostu mnie?". Bolał mnie fakt, że dwie osoby bliskie mojego sercu zostały bestialsko zamordowane, a jedna została porwana i ślad po niej zaginął. Czułam się okropnie. Chciałam się gdzieś ukryć. Jak kot zwinąć w kłębek i czekać na wieczny sen.

W poszczerbionym przeze mnie  kubku dymiła się herbata, a ja patrzyłam na nią jak zaczarowana. Po chwili pochyliłam się delikatnie i zaczęłam wdychać jej malinowo-cytrynowy zapach. Mary krzątała się po kuchni jeszcze w samym szlafroku, nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi. Ugryzła następny kawałek bułki i dopiła swoją kawę. Robiła tak codziennie, w każdy dzień tygodnia oprócz niedzieli. Wtedy jadła płatki i piła sok pomarańczowy.

- Szlag - mruknęła, spoglądając na zegar ścienny. Wybiegła do swojej sypialni jak oparzona, o mało co nie strącając wazonu ze stolika przy wejściu. Mary miałaby duże mieszkanie, gdyby tylko wyniosła z niego wszystko, co niepotrzebne. Połowa rzeczy, które się tam znajdowały, powinny być już dawno w muzeum albo przynajmniej w koszu. Ona jednak pracowała, nie miała czasu kupić sobie nowej koszuli, a co dopiero odgruzować dom. Widziałam, jak biegała zabiegana przez cały czas, odbierała telefony o trzeciej w nocy i nie spała po nocach, byleby rozwikłać jakąś sprawę. Na jej ścianach nie widziałam żadnych rodzinnych zdjęć, właściwie, nie widziałam żadnych zdjęć. Nie poznałam nikogo z jej otoczenia, koleżanek ani córki. Tak, jakby była ona całkiem sama, jak ja.

- Muszę już iść do pracy! - krzyknęła przy drzwiach, ubierając buty. - Przesłuchujemy dzisiaj jednego z pracowników Johna Randlera.

- Tego mężczyzny, który został zamordowany w tartaku? - spytałam, bardziej ożywiona.

Mary chyba to zauważyła. Sama nie wiedziała, czy się uśmiechnąć, czy może jednak zrobić poważną minę.

- Tak - odpowiedziała na wychodne, szybko się odwracając. Chwyciła torebkę, pomachała mi i szybko wyszła. Najwidoczniej nie chciała mi mówić nic o śledztwie. Z tego co wiedziałam, a wiedziałam niewiele, policja nie znalazła nic, co mogłoby pomóc w odnalezieniu mojej mamy, a oto w tym momencie chodziło mi najbardziej. Nie znaleźli nikogo odpowiedzialnego za to, co stało się w moim domu czy tartaku. Widziałam to po twarzy Mary, że policja była tak samo bezsilna jak ja.

- Jak się pan nazywa?

- Arthur Osmann - odpowiedział niskim barytonem przesłuchiwany. Mary spoglądała na niego badawczym wzrokiem, jednak w głębi duszy wiedziała, że i tak niczego nowego się nie dowie.

- Jak długo pracował pan dla pana Randlera?

- Od samego początku założenia jego firmy.

- Czy zachowywał się on inaczej kilka dni przed morderstwem?

Osmann otworzył usta, jednak po chwili je zamknął. Spojrzał na Mary, następnie w kąt pokoju, gdzie znajdowała się jedna z kamer.

- Zachowywał się dziwnie już rok przed morderstwem.

- Może mi pan opowiedzieć jego zachowania?

- Był po prostu... inny. Nie tylko pracowałem dla niego, ale byłem także jego przyjacielem. Coś zaczęło się dziać, przestał mi mówić o wielu rzeczach, zaniedbywał obowiązki domowe, często gdzieś wyjeżdżał. Stał się dla mnie obcym człowiekiem. 

- Jego żona została zamordowana w tę samą noc. Czy ona także miała coś z tym wspólnego? - spytał nagle porucznik, siedzący po prawej stronie Mary.

- Nie sądzę. Ashley była kurą domową, nigdy w życiu nie pracowała, nie skończyła nawet studiów. Zawsze trochę dziwiłem się Johnowi, dlaczego w ogóle z nią był. Nie była nawet ładna.

Pięcioro policjantów siedziało w głównej sali i przeglądało wszystkie akta, jakie zdążyli zebrać przez ponad miesiąc.

- Może Andrew Flynn w jakiś sposób z nimi współpracował... - podrzucił jeden z mężczyzn, siedzący w pokoju przesłuchań obok Mary. - W jakiś sposób to wszystko musi być powiązane. On był inżynierem materiałowym, mógł produkować dla nich jakieś materiały, pracować z nimi na czarno, Bóg wie co.

- Co ma inżynieria do medycyny? - spytał nagle kolejny porucznik, trzymający w dłoni ołówek. Wstał i zaczął chodzić po pokoju.

- Może nic - odpowiedział kolejny mężczyzna, tym razem nie mundurowy, a kamerzysta i informatyk. - A może jednak ma i to dużo. Flynn w swojej firmie nie tylko zajmował się zwykłymi zleceniami, ale także specjalnymi, w większości tymi, za które płaciło się gotówką. Tak powiedział jego szef. Mówił, że był najlepszy w swoim fachu i każdy chciał go mieć.

- Masz rację - powiedziała Mary, spoglądając na niego żywiej. - Produkował nie tylko maszyny, ale i materiały oraz substancje.

Wstała z krzesła i zaczęła grzebać w teczce z dokumentami Andy'ego. Po chwili wyciągnęła z niej jakiś świstek papieru i położyła go na stół.

- Przez dwa lata uczęszczał do szkoły medycznej z profilem biochemiczno-fizycznym. Skoro był taki dobry w swoim zawodzie, prawdopodobnie Randler poprosił go o pomoc. Coś poszło nie tak i klienci zabili ich obu.

- A niewinne ofiary przytoczyły się same - odpowiedział Carl, drugi porucznik.

- Szkoda, że nie wiemy tylko, w jaką sprawę był zaangażowany - dodał Steven, trzeci porucznik.

- Przeszukiwaliśmy jego dom i biuro tysiąc razy - powiedział Carl, siadając na kancie biurka i wzdychając ciężko. Wszyscy byli już zmęczeni i coraz bardziej tracili jakiekolwiek nadzieje na rozwikłanie tej sprawy. - John najwidoczniej nie miał żadnych bliskich przyjaciół, którym mógłby powiedzieć jakiś sekret. Cholera.

- Ale to dziwne, że żaden z jego współpracowników i pracowników nic nie wiedział o Flynnie. Gdyby z nimi współpracował, pewnie ktoś by coś wiedział... - powiedział Tom, kamerzysta.

Mary podeszła do okna i przez krótką chwilę wpatrywała się w ruchliwe drogi i ludzi chodzących po chodnikach, z takiej odległości wyglądających jak małe mrówki.

- Jeden z jego pracowników kilka dni temu powiedział, że w wolne dni wyjeżdżali z żoną do Detroit, gdzie mieli drugi dom, odziedziczony po rodzicach jego żony - powiedziała, odwracając się do nich.

Wszyscy spojrzeli na nią lekko zaciekawieni, choć nie do końca wiedzieli, do czego zmierza.

 - Musimy sprawdzić jego dom w Detroit, dlatego delegacja dwóch naszych ludzi poleci tam i sprawdzi dom. Tom - powiedziała, pokazując dłonią na kamerzystę. - Ty także musisz polecieć z nimi. Będziesz musiał wszystko udokumentować.

- To był twój pomysł, pani kapitan - rzucił nagle Robert, mężczyzna, który siedział z nią w pokoju przesłuchań. - Może pani powinna polecieć, Peter zajmie się pani obowiązkami na czas pani nieobecności - spojrzał na najstarszego z nich porucznika, który siedział z rozpiętą koszulą i uśmiechał się nonszalancko. - A ja mogę zgłosić się na ochotnika, aby pani towarzyszyć.

Mary uniosła wysoko brwi do góry, a policzki pokryły jej się rumieńcami.

- Nie mogę zostawić Constance samej - odparła szybko, powracając do swojej dawnej formy.

- Pojedzie z nami. Wydaje mi się, że ucieczka stąd bardzo dobrze jej zrobi i będzie z nami.

Wszyscy zgodzili się na pomysł Roberta. Choć Mary była wyższa rangą, wiedziała, że nic z tym nie zrobi. Grupa wybrała, a ona sama wiedziała, że skoro był to jej pomysł, trudno będzie nie zabrać w nim udziału. Wszystko zostało postanowione. Wyruszają do Detroit.